top of page

  Przyczyną rozpoczęcia psychoterapii jest zwykle irracjonalne cierpienie  z którym sobie nie radzimy. Decyzja ta świadczy  o dużej odwadze osobistej, gdyż związana jest często z wieloma niepokojami co do samej terapii. Najpowszechniejszym jest niepokój co do tego, że zostaniemy przez terapeutę ocenieni i poddani krytyce (co jest sprzeczne z elementarnymi zasadami etyki terapeutycznej). Boimy się odkrywania własnej intymności przed obcym człowiekiem. Obawiamy się też zmian  za którymi jednocześnie tęsknimy. Zastanawiamy się, jak będziemy odbierani przez innych, gdyż   w powszechnej opinii rozpoczęcie psychoterapii jest wciąż przyznaniem się do słabości ( zjawisko to na szczęście powoli zanika). Często nie wierzymy też po prostu, że ktokolwiek jest nam w stanie pomóc. Niepokoje te są zwykle irracjonalne  i mogą być dobrym tematem na pierwsze sesje terapeutyczne. Trzeba też pamiętać, że być może bez psychoterapii nasze życie nigdy nie będzie zgodne z naszymi oczekiwaniami i wyobrażeniami. 

  Niektóre z przyczyn  uzasadniających rozpoczęcie terapii to:

- odczuwanie dyskomfortu i braku satysfakcji z życia

- trudności w codziennych kontaktach z ludźmi oraz intymnych relacjach  z bliskimi,

- niska samoocena i trudności z samorealizacją,

- przeżywanie nadmiernego lęku, smutku, wyobcowania, poczucia winy, stresu,

- destrukcyjny wpływ kryzysów życiowych, utrat, żałoby,

- zaburzenia psychosomatyczne,

- zaburzenia natury seksuologicznej, 

-  trudności związane z niepełnosprawnością fizyczną,

- uzależnienia lub relacje z osobami uzależnionymi, 

- zaburzenia odżywiania,

- trudności ze zrozumieniem własnych zachowań, nazywaniem lub wyrażaniem emocji,

- kłopoty z podejmowaniem decyzji, określaniem własnych granic, 

- oraz wszystkie inne trudności które są istotne dla pacjenta,      

a blokują jego rozwój.

bottom of page